Ο θεσμός καθιερώθηκε το 1999 από την Γενική Συνέλευση της UNESCO, έπειτα από ελληνική πρωτοβουλία. Το ΙΔΡΥΜΑ ΚΩΣΤΗ ΠΑΛΑΜΑ, συμμετέχοντας στον εορτασμό αυτόν, αναρτά σήμερα:

1. Τρία ποιήματα ποιητικής του Παλαμά:

(α) Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΝΙΑΤΑ

Τὰ χέρια μου δὲν εἶναι σὰν τ’ ἁρπάγια,
καὶ δὲν κρατᾶν, δὲ δίνουν λυτρωμό,
ξέρουνε μόνο τὴν Ἰδέα καὶ τὸ Ρυθμὸ
ἀθάνατα τὰ δύο νὰ τὰ ζευγαρώνουν,
καὶ ξέρουν ἀπὸ μάϊσσα κάποια μάγια,
καὶ ξέρουν τὸν ἀφρὸ νὰ πιάσουν
ποὺ σβήνεται στὰ δάχτυλα τοῦ καθενὸς καὶ πάει
στὴν πέτρα εἰκόνα ἢ ἄγαλμα στὸν προῦντζο νὰ τὸν πλάσουν,
κι ἀχάλαστο τὸ πλάσμ’ αὐτὸ νὰ κελαϊδάῃ.
(Άπαντα, τόμ. 5 (ν.σ.), σ.116)

(β) Ο ΠΟΙΗΤΗΣ

Ὁ Ἥλιος ἔπλασε τὸν κρίνο,
δόξα τῆς ὁλόανθης γῆς,
καὶ τὸν κύκνο ποὺ εἶν’ ὁ κρίνος
μιᾶς λευκόφτερης ζωῆς·
τὸν ἀϊτό, νὰ τόνε σέρνῃ
στὰ ὕψη του μαγνητιστής,
καὶ τὸ φέγγος τῆς σελήνης
τῆς ἐρωτικῆς.
Κι ὠνειρεύτη πλάσμα πιὸ μεστὸ
ἀπὸ κρίνους, κύκνους, φέγγη, ἀϊτούς,
κ’ ἔπλασε τὸν ποιητή.
Βλέπει σε κατάματα, ὦ Θεέ,
μόνος φτάνει ὣς τὴν καρδιά σου,
καὶ μᾶς λέει τί βρίσκει ἐκεῖ.
(Από το “Τραγούδι του Ήλιου”: Άπαντα, τόμ. 2 (ν.σ.), σ. 222)

(γ) [Η ΠΟΙΗΣΗ]

Ἡ Λύρα σὰ λαμπρομιλῇ στὸ φῶς, τὸ μίλημά της
ξυπνάει τὴν πέτρα, καὶ φυσάει τὴν ἥμερη ψυχή,
κι ὁ τίγρης κλαίει κι ὁ λύκος πάει καὶ γονατάει μπροστά της·
κι ὅταν ἡ Λύρα στὰ βαθιὰ τῆς νύχτας κελαϊδῇ,
………………………………………………………
κύκνου σαλεύει σάλεμα τοῦ Χάρου καὶ τὴ βάρκα,
………………………………………………………
Καὶ ἡ Λύρα σὰ λαμπρομιλῇ στὸν ἥλιο ἢ στὸ σκοτάδι,
γέρνουν καημοὶ τ’ ἀέρινα δαιμόνια πρὸς τὴ γῆ,
κ’ οἱ Ἀθάνατοι ἀπ’ τὸν Ὄλυμπο κ’ οἱ βασιλιάδες τοῦ ᾍδη
στέκουν, ξεχνιοῦνται, αὐτιάζονται, σὰν ἄνθρωποι κι αὐτοί.
(Απὸ τὸν “Ασκραίο”: Άπαντα, τόμ. 2 (ν.σ.), σ. 349)

2. Την πρόσκληση για το ΑΦΙΕΡΩΜΑ στον Παλαμά

3. Εισήγηση για γνωριμία δύο σχετικών έργων:
(α) Κωστής Παλαμάς, Η Ποιητική μου: Άπαντα, τόμ. 19 (ν.σ.), Αθήνα,
Ίδρυμα Κωστή Παλαμά, 2024.
(β) Κωστής Παλαμάς, Ποιήματα Ποιητικής, Λευκωσία,
Εκδόσεις Επιφανίου, 2023.